Całkowity rozwój onkosfery

Całkowity rozwój onkosfery do postaci cysticerkoida trwa ok. 3 mies. i rozpoczyna się w jamie ciał larwy pchły, a kończy po jej przeobrażeniu w formie imagi- nalnej owada. Żywicielem pośrednim tasiemca psiego mogą być także imaginalne formy wszołów (np. Trichodectes canis), które zaopatrzone są również, jak larwy pcheł, w gryzący typ narządów gębowych. Przypadkowe spożycie zarażonego cysti- cerkoidem owada jest źródłem inwazji dla żywiciela ostatecznego, u którego w ciągu 2-3 tyg. tasiemiec osiąga postać dojrzałą.

Chorobotwórczość. Dipylidioza (dipylidiosis) dotyczy zazwyczaj dzieci, u których występują objawy niestrawności i utrata apetytu niekiedy zarażenie ma przebieg bezobjawowy.

Wykrywanie. Wykrywanie polega na poszukiwaniu proglotydów w kale lub w okolicy odbytu.

Zwalczanie. W leczeniu wykorzystuje się, podawany na czczo, niklozamid (De- vermin, Yomesan, 500 mg do 2 rż., 1 g między 2 i 6 rż., 1 g i po 1 h następny 1 g – po 6 rż.) lub w kuracjach jednorazowych po lekkim śniadaniu prazykwantel (Cesol, 5-10 mg/kg mc.) patrz F. hepatica.

Badanie kontrolne przeprowadza się w i i 3 mies. po leczeniu. Hymenolepis nana (von Siebold, 1852) Blanchard, 1891 – Tasiemiec karłowaty

Występowanie. Kosmopolityczny tasiemiec pasożytujący w jelicie cienkim człowieka i gryzoni (głównie myszy). Częstość jego występowania jest większa w krajach o klimacie ciepłym: basen Morza Śródziemnego i Morza Czarnego, południowo-wschodnia Azja, Ameryka Środkowa, południowe krainy Ameryki Północnej i północne Ameryki Południowej. Prewalencja H. nana u osób dorosłych sięga w tych krajach kilkunastu procent, u dzieci zaś jest zwykle wyższa. W Polsce, podobnie jak w innych rejonach należących do strefy klimatu umiarkowanego, za-rażenie spotykane jest sporadycznie i ma charakter endemiczny lub rodzinny. Częstość występowania H. nana u gryzoni jest bardzo różna i także ma charakter ogniskowy.

Leave a Reply