Chorobotwórczość. L. braziliensis

Chorobotwórczość. L. braziliensis wywołuje dwie postacie kliniczne leiszmaniozy skóry (leishmaniosis cutis) Nowego Świata.

Espundia – związana z inwazją L. braziliensis lub L. guyanensis – dotyczy błon śluzowych jamy ustnej, nosa i gardła a także okolicznych węzłów chłonnych. Jest to choroba ciężka, o okresie wylęgania 10-25 dni, rzadko – do 1 roku. Ognisko pierwotne w postaci niewielkiego nacieczenia, szybko ulega owrzodzeniu, o twardym brzegu powiększa się. Ta postać kliniczna w 80% przypadków doprowadza do zniekształceń, np. w obrębie jam nosa. Zmiany naciekowe, brodawkowate lub wrzo- dziejące, w gardle i krtani mogą doprowadzić do utraty głosu i innych powikłań, np. powtarzającego się odoskrzelowego zapalenia płuc. Częściej niż w innych zawodach obserwuje się tę leiszmaniozę u pracowników leśnych, u których też może występować pojedyncza, charakterystyczna zmiana skóry, określana jako wrzód Chiclero. W części przypadków spostrzega się zmiany obejmujące różne obszary skóry u chorych, u których wcześniej rozpoznano leiszmaniozę błon śluzowych dotyczy to częściej mężczyzn niż kobiet. Podejrzewa się, że przeniesienie pasożyta ze zmian pierwotnych jest możliwe drogą krwi. Opisano pasożytowanie omawianych wiciowców w błonie śluzowej pochwy oraz w skórze i błonie śluzowej napletka.

Leave a Reply