Czy Żywiciel wytwarza wokół larwy litej błony?

Żywiciel nie wytwarza wokół larwy litej błony łącznotkankowej, wrastając zaledwie pasmami między pęcherzyki, co wydaje się ułatwiać rozrost pasożyta. Gatunek żywiciela pośredniego, u którego następuje rozwój larwy, wpływa w dużym stopniu na wielkość całego bąblowca, poszczególnych pęcherzy i ich płodność, określaną na podstawie liczby protoskoleksów przypadających na określoną jednostkę gęstego płynu wewnątrzkomórkowego. U małych gryzoni dojrzały bąblowiec wielojamowy osiąga średnicę ok. 10 mm i odznacza się wysoką płodnością, natomiast u człowieka rozmiary jego są znacznie większe, lecz większość pęcherzy jest jałowa, centrum całej larwy często ulega martwicy. Podobnie jak w bąblowicy jednojamowej wątroba i płuca są najczęstszym siedliskiem bąblowca wielojamowego.

Chorobotwórczość. Echinokokoza wielokomorowa (echinococcosis) występuje przede wszystkim u osób mających kontakt z kałem zarażonego lisa. W wątrobie oraz płucach wokół bąblowca nie tworzy się torebka łącznotkankowa, co sprawia, że rozrasta się on w sposób naciekający tkanki i imituje proces nowotworowy. Występują objawy nadciśnienia wrotnego, powiększenie wątroby i śledziony (hepatosple- nomegalia) oraz żółtaczka i wodobrzusze częste jest szybko postępujące wyniszczenie organizmu.

Wykrywanie. Patrz E. granulosus. Zwalczanie. Zwalczanie jest podobne jak w przypadkach E. granulosus konieczne jest wyeliminowanie kontaktu z jajami inwazyjnymi pasożyta na sierści lisów i kotów. Usuwanie pasożytów jest możliwe drogą operacyjną, lecz nie daje pewności usunięcia wszystkich larw.

Dipylidium caninum (Linnaeus, 1758) Railliet, 1892 – Tasiemiec psi Występowanie. Kosmopolityczny tasiemiec, występujący w postaci dojrzałej w przednim i środkowym odcinku jelita cienkiego psa, a także człowieka, kota, lisa, szakala i innych ssaków mięsożernych. Ocenia się, że ponad połowa psów w Polsce zarażona jest Dipylidium caninum.

Leave a Reply