Druga postać kliniczna

Druga postać kliniczna wywoływana przez L. mexicana i L. peruviana dotyczy skóry. W skórze twarzy lub innych odkrytych częściach ciała powstają po kilku dniach lub tygodniach od zarażenia zmiany grudkowate, potem guzkowate, które ulegają martwicy (po kilku miesiącach do ok. 2 lat), wytwarzając głębokie owrzodzenia o średnicy do kilkunastu centymetrów początkowo ogniska te powiększają się obwodowo, są dobrze odgraniczone – wzniesionymi podminowanymi brzegami

– od skóry zdrowej, a następnie bliznowacieją. Zmianom skóry towarzyszy pod-wyższenie temperatury ciała, powiększanie się miejscowych węzłów chłonnych, często też wątroby i śledziony. Opisano też rozsiane zmiany w skórze kończyn, które prawdopodobnie wiążą się z uszkadzaniem węzłów i naczyń chłonnych, określane jako tzw. sporotrychoid. W części przypadków obserwuje się zmiany przerostowe lub o dużym odczynie zapalnym, wywołanym wtórnym zakażeniem bakteryjnym. U niektórych chorych zmiany mogą obejmować znaczne obszary skóry. W postaci przebiegającej bez owrzodzeń w obrębie twarzy powstają znaczne odkształcenia, powstaje np. tzw. nos tapira lub destrukcja małżowiny usznej.

Leave a Reply