Epidemiczne właściwości badanej jednostki chorobowej

-1. Epidemiczne właściwości badanej jednostki chorobowej. Zgodnie z umownym podziałem może to być choroba wysokozakaźna i niebezpieczna tak dla poszczególnych ludzi, jak i dla całej populacji żyjącej na określonym terenie (cholera, ospa, dur plamisty epidemiczny, dżuma). Może to być choroba zakaźna o niezbyt ciężkim przebiegu, występująca często na danym obszarze (płonica, odra, koklusz, błonica, bruceloza). Może to być także choroba o etiologii drobnoustrojowej, która jest uważana za „mało zakaźną” (paciorkowcowe schorzenia skóry, gronkowcowe schorzenia błon śluzowych i inne). Za zupełnie niezakaźne uważane są takie jednostki, jak: tężec, zatrucie jadem kiełbasianym, wąglik i różyca.

Przy rozpatrywaniu cech epidemicznych należy zwracać uwagę na to, czy jednostka taka występuje endemicznie na danym obszarze oraz czy może to być choroba związana z zawodem chorego (m.in. antropozoonoza).

-2. Kliniczny przebieg choroby. Zwraca się uwagę na to, jakie narządy lub układy narządów chorego zostały zakażone silnie. W tym zakresie szczególnie pomocne mogą być dodatkowe badania biochemiczne, badania krwi, płynów oraz wydalin i wydzielin organizmu.

Leave a Reply