Hymenolepioza

Należy podkreślić, że wobec braku żywiciela pośredniego transmisja tego tasiemca może przebiegać bezpośrednio człowiek-człowiek.

Chorobotwórczość. Hymenolepioza (hymenolepiosis) przebiega z bólami głowy i zaburzeniami równowagi, brakiem łaknienia, anoreksją, wymiotami, bólami brzucha, biegunkami na przemian z zaparciami. Występuje wzmożona pobudliwość, zaburzenia snu, niekiedy upośledzenie rozwoju psychicznego i fizycznego dziecka. W badaniu endoskopowym stwierdza się zmiany zapalne jelita z martwicą jego błony śluzowej. Często przebieg zarażenia jest bezobjawowy.

Wykrywanie. Koproskopowe badanie kału pozwala na stwierdzenie w nim jaj, a niekiedy proglotydów.

Zwalczanie. W profilaktyce zarażeń H. ncina należy przestrzegać zasad higieny

– 1 zabezpW leczeniu wykorzystuje się niklozamidieczać środki spożywcze przed zanieczyszczeniami jajami inwazyjnymi.

W leczeniu wykorzystuje się niklozamid (Yomesan, 2 g pierwszego dnia, a następnie po 1 g przez 6 dni) oraz prazykwantel (Cesol, 15-25 mg/kg mc.) patrz F. he- patica (uwaga: terapię należy powtarzać). Kontrolne badanie kału przeprowadza się w 2 tyg. i 3 mies. po leczeniu.

Występowanie. Kosmopolityczny tasiemiec występujący w jelicie cienkim u szczurów i myszy, przypadkowo tylko u człowieka, w Indiach, WNP, Japonii, Włoszech i USA.

Budowa i rozwój. Strobila składa się z licznych (do 1000) proglotydów przypo-minających FI. nana ze względu na krótkie i szerokie proglotydy tasiemiec osiąga 20-60 cm długości i 3,5 mm szerokości. Skoleks z 4 przyssawkami i ryjkiem bez haków (ryc. 4.47). Jajnik wielopłatowy. Przed ujściem do zatoki płciowej pochwa tworzy charakterystyczne lejkowate rozszerzenie. Jaja inwazyjne kuliste o średnicy 60-85 |_tm z 2 wyraźnymi osłonkami embrionalnymi pozbawionymi nitkowatych wyrostków. Obligatoryjnymi żywicielami pośrednimi są mączniaki, trojczyki, pchły i inne owady. Szczur lub człowiek mogą zarazić się przez zjedzenie zarażonego cy- sticerkoidami owada.

Chorobotwórczość. Zarażenie wywoływane przez tego tasiemca przebiega naj-częściej bezobjawowo.

Wykrywanie i zwalczanie. Patrz H. nana. Strongyloides stercoralis (Bavay, 1876) Stiles et Hassal, 1902 – Węgorek jelitowy

Leave a Reply