Kręgozmyk zwyrodnieniowy

Kręgozmyk zwyrodnieniowy (pseudokręgozmyk Junghannsa). Ześlizgiwanie się całego kręgu lędźwiowego z nie uszkodzonym łukiem kręgowym ku przodowi powoduje swoisty rodzaj stenozy kręgosłupa.

Kręgozmyk rzekomy najczęściej występuje na poziomie L4-L5, rzadziej L3-L4. Do przemieszczenia (nieznacznego) kręgu wyżej położonego dochodzi nie z powodu przerwania łuku, lecz ze względu na ustawienie stawów międzywyrostkowych, umożliwiające wzajemne przesunięcie się kręgów w projekcji strzałkowej. Z reguły dochodzi jednocześnie do zmian zwyrodnieniowo-wy twórczych w stawach międzywyrostkowych.

W wyniku przesunięcia kręgów dolna blaszka łuku kręgu L4 zbliża się do górno-tylnego brzegu trzonu kręgu L5, wskutek czego dochodzi do dalszego zwężenia i tak już wąskiego światła kanału kręgowego. Jednocześnie przerosłe wyrostki stawowe wpychają wypustki boczne więzadła żółtego w światło kanału kręgowego i kanałów korzeniowych. W tej sytuacji mielografia wskazuje na miejscowy ucisk przestrzeni L4-L5.

Oczywiście ani kręgozmyk rzekomy, ani też przerost wyrostków stawowych (przypadki wcale nie tak rzadkie u osób powyżej 50 r.ż.) nie powodują zespołu ogona końskiego, jeśli kanał kręgowy jest normalnej szerokości.

Pseudokręgozmyk występuje najczęściej na poziomie L4-L5, gdzie kanał kręgowy u mężczyzn jest zawsze wąski. Na tym poziomie może występować zwyrodnienie zarówno krążka międzykręgowego, jak i stawów międzywyrostkowych, z jednoczesnym nadmiernym kościotworzeniem.

Krążki międzykręgowe są zwężone z powodu zwyrodnienia i często stwierdza się wyraźne krawędzie wpuklające się do kanału kręgowego. Sytuację pogarsza tworzenie się wyrośli kostnych na tylnej krawędzi kręgu leżącego poniżej.

Leave a Reply