Krwinki barana

Krwinki barana, pobierane do butelki z perełkami, zostają przez wstrząsanie odwłóknione (włókna pozostają na perełkach) i mogą być przechowane przez tydzień w chłodni. Przed użyciem do odczynu należy je płukać płynem fizjologicznym do momentu, gdy płyn nad osadem będzie zupełnie klarowny. Wszystkie komponenty muszą być wymiareczkowane przed wykonaniem właściwego odczynu.

Wykonanie odczynu. Odczyn wykonuje się dwufazowo. W pierwszej fazie miesza się inaktywowaną, badaną surowicę, rozcieńczoną w postępie geometrycznym, z antygenem i dopełniaczem i wstawia się do inkubacji w 37°C. Po odpowiednim czasie, który jest potrzebny dla związania się dopełniacza z ewentualnym kompleksem antygen-przeciwciało, dodaje się (druga faza) uczulone amboceptorem hemolitycznym krwinki (system wskaźnikowy). Po powtórnym wstawieniu do łaźni wodnej, odczytuje się wynik po około 20 minutach. Jeśli brak było komplementu w drugiej fazie, liza krwinek uczulonych nie wystąpi. Wypływa stąd wniosek, że komplement został związany w pierwszej fazie, co świadczy o obecności przeciwciał w badanej surowicy. Nastawia się zawsze szereg układów kontrolnych: 1) kontrolę surowicy bez antygenu, 2) kontrolę antygenu bez surowicy. Do obu kontroli dodaje się dopełniacz i uczulone krwinki. W obu kontrolach powinna wystąpić hemoliza krwinek. Surowica, która nie- swoiście wiąże komplement jest surowicą samozwrotną. Zdarza się to często, gdy surowice są przerośnięte bakteriami.

Odczyn wiązania dopełniacza (OWD) jest wykonywany w różnych modyfikacjach w szeregu chorób zakaźnych, np.: rzeżączce, twardzieli, durzę brzusznym, jako odczyn Wassermanna lub Kolmera w kile.

Leave a Reply