Metoda płytkowa

d. Metoda płytkowa Ouchterlon y’e g o (podwójna dyfuzja w żelu). W płytce Petriego z 0,3-1,5% agarem wycina się za pomocą matrycy otwory. Do jednych otworów wkrapla się surowicę badaną (lub* jej rozcieńczenia), do drugich zaś antygen. Oba składniki dyfundują w agarze i w miejscu spotkania tworzą jedną lub kilka linii precypitacyjnych. Tą metodą można badać budowę antygenową bakterii i identyfikować- antygeny.

Metoda ta znalazła również diagnostyczne zastosowanie jako próba Eleka do wykazywania obecności toksyny błoniczej. e. Metoda precypitacji ilościowej. Najczęściej używana jest metoda radialna wg Mancini. 3% agar miesza się z surowicą wzorcową i wylewa na odpowiednią (pleksiglas, szkło) płytkę lub szkiełko podstawowe. Antygen wprowadza się w ściśle określonych ilościach do wyciętych otworów i po 24-48 godzinach inkubacji w temperaturze pokojowej lub w 310 K (37°C) obserwuje się precypitację dookoła otworu. Mierzy się bardzo dokładnie średnicę precypitatu, a dane o ilości zawartego antygenu (w fig/ml) badanego odczytuje się na skali wzorcowej. Dane do wykreślenia skali wzorcowej otrzymuje się przez nakroplenie na tę samą płytkę znanych ilości antygenu standardowego.

Przeciwciała obu systemów są dwuchwytnikami, tzn. mogą działać tylko w obecności dopełniacza (po związaniu dopełniacza).

Leave a Reply