Metody wykonywania odczynów precypitacyjnych.

a. Precypitacja pierścieniowa. Najprostsza metoda precy- pitacji polega na zmieszaniu surowicy i antygenu w probówce. Po kilku sekundach wystąpi strąt na dnie probówki, czasami można spostrzec zmętnienie całego roztworu. Najczęściej stosowaną metodą, szczególnie w medycynie sądowej, celem określenia gatunku krwi zawartej w plamach lub stwierdzenia fałszowania wyrobów mięsnych albo mlecznych jest metoda nawarstwiania. Na odpowiednio przygotowany antygen zawieszony w płynie fizjologicznym nawarstwia się w probówce homologiczną surowicę wzorcową. W miejscu zetknięcia się antygenu z przeciwciałem tworzy się pierścień precypitacyjny o różnej gęstości, zależnie od stężenia obu komponentów. Można przygotować rozcieńczenie antygenu i nawarstwiać jednakowe stężenie surowicy, wówczas otrzymuje się wyniki ilościowe (antygenu). Do odczynu dołącza-my kontrolę surowicy wzorcowej w płynie fizjologicznym i surowicy normalnej z antygenem. W obu probówkach nie może występować precypitacja.

W diagnostyce kiły wykonuje się, oprócz innych odczynów serologicznych, odczyny kłaczkujące (precypitacyjne), najczęściej odczyn VDRL

i cytocholowy. b. Odczyn termoprecypitacji Ascoliego. Odczyn ten wykonuje się wówczas, gdy nie można wykazać obecności bakterii w organizmie padłych zwie-

Leave a Reply