Mięśnie stabilizujące miednicę

Mięśnie stabilizujące miednicę powinny mieć napięcie statyczne równe iloczynowi wagi ciała i 2,6 (S = W. 2,6). Liczba 2,6 jest wielkością wyznaczoną dla dorosłych przez Pauwelsa. W prawidłowo zbudowanym stawie odpowiada ona stosunkowi ramienia dźwigni do momentu podparcia.

U dorosłych napięcie statyczne mięśni odwodzących w czasie stania na jednej,

Trendelenburga, dołącza się objaw Duchenne’a, polegający na przeniesieniu środka ciężkości nad opartą na podłożu stopę przez pochylenie tułowia do boku, przy jednocześnie opadającej miednicy po stronie obciążanej.

Tułów stabilizowany jest w pozycji stojącej statycznym napięciem mięśni kręgosłupa i brzucha. Warunkiem poprawnego ustawienia kręgosłupa jest horyzontalne ustawienie miednicy w płaszczyźnie czołowej (widziane od przodu i od tyłu) prawidłowe pochylenie miednicy w pozycji strzałkowej (widziane od boku). Powinno ono wynosić 50-60°. Kręgosłup ustawia się wtedy pionowo w płaszczyźnie czołowej, a jego krzywizny w płaszczyźnie strzałkowej (od przodu do tyłu) są fizjologiczne.

Powstawanie i wielkość fizjologicznych krzywizn kręgosłupa wiążą się ze stopniem przodopochylenia miednicy. W odcinku lędźwiowym to pochylenie jest wyrównane przez odgięcie się kręgosłupa do tyłu. Wywołuje to lordozę lędźwiową. Wygięcie lędźwiowe z kolei jest kompensowane odgięciem kręgosłupa do przodu w odcinku piersiowym i do tyłu w odcinku szyjnym. Na tej drodze wytwarza się kifoza piersiowa i lordoza szyjna.

W warunkach fizjologicznych wielkości tych krzywizn są ściśle od siebie zależne.

Leave a Reply