Miracydium

Miracydium wydostaje się do wody po pęknięciu skorupki jajowej i pływa swo-bodnie, zachowując zdolność do zarażenia przez 48 h. Do dalszego rozwoju konieczny jest jedyny żywiciel pośredni – ślimak: Bulinus contortus, B. dybowskii, B. innesi, B. brochii, B. tropicus, Physopsis conica, P. africans, P. globosa, Planorbis africanus (ryc. 4.24). Miracydium wnika czynnie do ślimaka, przekształcając się w sporocystę, tworzącą sporocysty potomne (pominięcie stadium redii), z których uwalniają się cerkarie (ok. 0,5 mm długości). Po upływie 4-8 tyg. opuszczają ciało ślimaka i pływają w wodzie, poszukując żywiciela ostatecznego należą one do typu

Do zarażenia człowieka dochodzi po wniknięciu przez skórę cerkarii (furkocerkarii), które w tkance podskórnej przekształcają się w schistosomule wędrujące z krwią do płuc (mogą się w nich osiedlać), a następnie przez lewą komorę serca do naczyń żylnych miednicy (S. haematobium), żył krezkowych dolnej (S. mansoni) lub górnej (5. japonicum), bądź wątroby niekiedy dostają się do ośrodkowego układu nerwowego, rdzenia kręgowego, trzustki lub mięśnia sercowego. Okres dojrzewania wynosi ok. 2 mies., natomiast żywotność postaci dojrzałych od kilku do kilkunastu lat (sporadycznie powyżej 30 lat).

Chorobotwórczość. Schistosomoza (schistosomosis) wywoływana przez S. haematobium związana jest z układem moczowym. W miejscu wniknięcia cerka-

Wykrywanie. Wykrywanie polega na znalezieniu (5 tyg. po zarażeniu) jaj w moczu (osad dobowej zbiórki), kale lub zeskrobinach błony śluzowej jelita grubego (prostnica). Można również zastosować test wylęgania miracydium. W diagnostyce schistosomozy wykorzystuje się również testy serologiczne (odczyn wiązania dopełniacza, immunofluorescencji pośredniej, hemaglutynacji pośredniej, lateksowy, immunoelektroforezy i ELISA oraz poszukiwanie antygenów krążących w surowicy). We krwi obwodowej występuje znaczna eozynofilia (ok. 50%) oraz podwyższone stężenie immunoglobulin klasy E.

Leave a Reply