Najkrótszy okres wylęgania choroby

Chorobotwórczość. E. histolytica wywołuje u człowieka pełzakowicę (amoebo- sis, entamoebosis) jelitową oraz w części przypadków – wieloogniskową, pozajelitową (ryc. 3.30). Najczęstszą postacią kliniczną pełzakowicy jest postać jelitowa

przebiegu ostrym lub przewlekłym. Najkrótszy okres wylęgania choroby wynosi 4 dni, najdłuższy – około roku. Wystąpienie objawów chorobowych wiąże się z inwazją tkankową, tj. wnikaniem trofozoitów pełzaka do błony podśluzowej i warstwy mięśniowej jelita grubego oraz powstawaniem zmian rozsianych początkowo widoczne są drobne (ok. 5 mm) grudki z żółtym lub szarym środkiem, otoczone czerwonym rąbkiem (strefa przekrwienia) wytwarzają się płytkie owrzodzenia z martwiczym dnem, dobrze odgraniczone od otoczenia. Następnie owrzodzenia te powiększają się do kilku centymetrów średnicy i przybierają charakterystyczny butelkowaty kształt (wąskie wejście, szerokie dno) z podminowanymi brzegami obejmują całe jelito grube, lecz najczęściej występują w kątnicy i okrężnicy oraz w esicy

– 1 odbytnicy. Zmianom tym towarzyszą stałe krwinkotoki. W niektórych przypadkach owrzodzenia mogą także być źródłem groźnych dla życia krwotoków, często ulegają wtórnym zakażeniom bakteryjnym.

Obraz kliniczny choroby zależy od miejsca pasożytowania pełzaków, intensywności inwazji, zjadliwości szczepu i zakażeń wtórnych, przede wszystkim zaś od odporności żywiciela.

Leave a Reply