Odczyn hemaglutynacji.

a. Bezpośredni (hemaglutynacja czynna). Można go wykonać wówczas, gdy krwinki zawierają antygen, przeciw któremu są skierowane przeciwciała znajdujące się w surowicy.

b. Pośredni (hemaglutynacja bierna). Krwinki opłaszcza się odpowiednim antygenem i dodaje do szeregu rozcieńczeń. surowicy badanej. Jako kontrolę nastawia się drugi szereg tych samych rozcieńczeń surowicy z krwinkami nieuczulonymi. Oznaczając poziom przeciwciał w surowicach ludzkich najlepiej używać krwinek dawcy grupy 0 Rh-. Używając krwinek baranich możemy spotkać się z hemaglutynacją przypadkową, gdyż w surowicy ludzkiej znajdują się przeciwciała typu forsmanowskiego, które są skierowane przeciw krwinkom barana. W odczynie tym kontrolę krwinek stanowią dwie próbki: jedna z krwinkami uczulonymi, druga – z nieuczulonymi, zawieszonymi w płynie fizjologicznym. Odczyn hemaglutynacji biernej jest jednym z najczulszych i najbardziej swoistych odczynów serologicznych. Stosuje się go w diagnostyce gruźlicy jako odczyn Middle- brooka-Dubosa, w którym krwinki opłaszcza się odpowiednio przygotowaną tuber- kuliną i oznacza się przeciwciała antytuberkulinowe. Jest on dodatni w gruźlicy prosówkowej, rzadko w mniej zaawansowanych postaciach tej choroby. Za miano patognomoniczne (świadczące o chorobie) uważa się rozcieńczenie surowicy od 1:8, niższe miana zdarzają się w surowicy ludzi zdrowych.

Boyden zmodyfikował odczyn Hemaglutynacji biernej, wprowadzając taninowanie krwinek ludzkich lub baranich roztworem kwasu taninowego w rozcieńczeniu 1:20 000. Taninowane krwinki można opłaszczać antygenami, którymi często nie udawało się uczulać krwinek normalnych. Krwinkami taninowanymi posługujemy się, używając

Leave a Reply