Patogeneza

Patogeneza. W każdym odcinku tułowia i kończyn, sprawność ruchów poprawne ustawienie stawów zależy od zachowania równowagi, napięcia i siły mięśni agonistycznych i antagonistycznych (np. zginaczy i prostowników palców). Na skutek porażenia lub osłabienia jednej z tych grup mięśniowych przeważa napięcie mięśni mocniejszych, powodując patologiczne ustawienie stawu, np. ustawienie końsko-szpotawe przy porażeniu lub osłabieniu mięśni grupy strzałkowej (pes equinovarus paralyticus). W czasie chodu chory opiera się na bocznym brzegu przo- dostopia.

Długotrwałe ustawienie patologiczne prowadzi do strukturalnych przykurczów mięśni nie porażonych, a w następstwie tego do rozciągania i dalszego osłabienia mięśni słabszych. U rosnących dołącza się nieprawidłowy rozwój kości wywołany nieprawidłowo rozłożonym naciskiem i niepełnym zakresem ruchów stawów. Znie-kształcenia, początkowo czynnościowe, odwracalne, stają się nieodwracalne, struk-turalne.

Podobnie jak podano na przykładzie stopy, dzieje się w obrębie wszystkich stawów dotkniętych nierównowagą napięcia mięśniowego. Zwłaszcza dotyczy to kończyny dolnej, gdzie dodatkowym czynnikiem odkształcającym jest nacisk ciężaru ciała.

Poza tym współistnieją zmiany naczynioruchowe i troficzne skóry (chłodna, sina, sucha lub zaczerwieniona) w wyniku uszkodzenia przez wirus zwojów współ- czulnych.

Brak czynnika neurotroficznego, ograniczenie funkcji i upośledzenie krążenia są przyczyną opóźnienia rozwoju i skrócenia porażonej kończyny. U porażonych mniej ruchliwych może rozwinąć się otyłość, dodatkowo utrudniająca poruszanie się i usprawnianie.

Rozpoznanie na podstawie wywiadów, przebiegu i objawów klinicznych nie napotyka trudności. Atrofie i dystrofie są symetryczne, nasilają się okresowo. Trudniejsze jest różnicowanie z porażeniami po zapaleniu wielonerwowym i stanie dysraficznym.

Leave a Reply