Przeżywalność postaci dojrzałej

Pomimo iż przeżywalność postaci dojrzałej wynosi ok. 5 tyg., zarażenie utrzymuje się zwykle długo, dzięki łatwości odnawiania się populacji pasożytów w środowisku (zdolność do rozwoju z pominięciem żywiciela pośredniego). Monokseniczny rozwój wydaje się odgrywać najważniejszą rolę w krążeniu pasożyta. Świadczą o tym zarażenia rodzinne oraz występująca niekiedy autoendoinwazja, polegająca na przekształceniu się uwolnionych w jelicie onkosfer w cysticerkoidy i dojrzałe tasiemce w tym samym żywicielu. Wypowiadany przez niektórych autorów pogląd

utracie przez H. ncina żywiciela pośredniego w toku ewolucji wydaje się nieuza-sadniony w świetle faktów stwierdzenia form larwalnych tasiemca u pcheł i innych owadów w zarażeniu naturalnym. Warto podkreślić, że rozwój od postaci onkosfery do cysticerkoida w zmiennocieplnym żywicielu pośrednim trwa ok. 17 dni, a więc znacznie dłużej niż w przypadku rozwoju monoksenicznego tego samego etapu on- togenezy w żywicielu ostatecznym – stałocieplnym.

Leave a Reply