Przy podejrzeniu wąglika

rząt. Przy podejrzeniu wąglika, odcina się padłemu zwierzęciu kawałek skóry lub ucha i gotuje się w płynie fizjologicznym. Po filtracji, na klarowany płyn zawierający termostabilne antygeny wąglikowe nawarstwia się surowicę odpornościową. Otrzymujemy pierścień precypitacji. Podobne odczyny wykonuje się u szczurów padłych z podejrzeniem dżumy, nosacizny lub tularemii.

c. Precypitacja w żelu agarowym. Duży wpływ na pre- cypitację w środowisku płynnym mają wahania temperatury. Dlatego środowisko żelowe, mniej wrażliwe na te zmiany, znalazło szerokie zastosowanie. Jeśli pory siatki żelowej są większe niż wielkość dyfundujących cząsteczek i jeśli substancje dyfundujące nie wchodzą w reakcję chemiczną z żelem, poruszają się one swobodnie w tym środowisku. Średnica por w 2% żelu agarowym wynosi 3 nm.

Precypitację w żelu agarowym możemy wykonać w probówce, na płytce PetriegO’ lub na szkiełku podstawowym (mikrometoda). W metodzie probówkowej Oudina (pojedyncza dyfuzja w żelu) miesza się surowicę odpornościową z l’°/o agarem i wprowadza się do wąskich probówek lub kapilar. Po zestaleniu się agaru dodajemy roztwór antygenu, a jeśli chcemy określić właściwości antygenu, to mieszamy go z agarem i nawarstwiamy surowicę wzorcową. Po kilku dniach występuje w agarze pierścień precypitacyjny. Wówczas gdy w surowicy były przeciwciała skierowane przeciw różnym składnikom antygenu, wystąpi kilka linii precypitacyjnych.

Leave a Reply