Przy posiewach krwi

konywać w ciągu kilku dni. Jednorazowy posiew krwi, jeśli jest ujemny, nie ma prawie żadnego znaczenia diagnostycznego. Zasadniczy wpływ na wynik posiewu ma okres choroby, w którym pobrano krew znaczenie ma nawet pora dnia. Krew należy pobierać w okresie nagłego podniesienia temperatury, jest to przypuszczalny okres wysiewu bakterii do krwi. Posiewów krwi dokonuje się przed podaniem antybiotyków lub po kilkudniowej przerwie w leczeniu antybiotykami. Nawet małe ilości antybiotyku obecnego w surowicy krwi hamują rozmnażanie się drobnoustrojów w pożywce. W nowoczesnych pracowniach bakteriologicznych do pożywek dodaje się enzym – penicylinazę, która rozkłada penicylinę znajdującą się w surowicy krwi. Antybiotykoterapia poważnie zmniejsza szansę wyhodowania drobnoustrojów wywołujących bakteriemię.

Przy posiewach krwi ważne znaczenie mają bezpośrednie czynności przy pobieraniu. Pobieranie krwi do jałowej probówki (tak z cytrynianem sodowym, jak i bez cytrynianu), a następnie skierowywanie jej do pracowni z prośbą o posiew na pożywkę, jest wyraźnym anachronizmem i nie powinno mieć miejsca nawet w skromnym szpitalu i skromnym laboratorium. Tego rodzaju postępowanie mija się z celem z dwóch powodów:

-1. Krew łatwo ulega zanieczyszczeniu bakteriami postronnymi z powietrza. 2. Bakterie unieruchomione w skrzepie mogą ulec rozpuszczeniu przez nie rozcieńczone przeciwciała zawarte w surowicy krwi.

Leave a Reply