Rozwój nicieni

komory lęgowe trzeciego pokolenia („wnuczane”), 15 – wewnętrzna błona rozrodcza (za Czaplińskim). lądowym embriofor ma postać grubej osłonki. Dalszy rozwój onkosfery następuje po jej uwolnieniu z embrioforu, pod wpływem soków trawiennych żywiciela pośredniego powstają wówczas larwy pęcherzykowate lub robakowate. Drugim stadium larwalnym w rzędzie Pseudophyllidea jest procerkoid (wydłużony kształt z tylnym końcem zawierającym embrionalne haczyki onkosfery, na powierzchni drobne szczecinki skierowane do tylu), z którego rozwija się plerocerkoid (również wydłużony kształt ciała, przedni koniec ma budowę skoleksa dojrzałego tasiemca, tylny zaś nie jest zróżnicowany). Natomiast w rzędzie Cyclophyllidea drugim stadium larwalnym jest cysticerkoid (składa się z pęcherzyka zawierającego skoleks i ogonka z haczykami onkosfery), cysticerkus = wągier (larwa pęcherzykowata bez ogonka z jej wewnętrznej warstwy mezenchymatycznej pączkuje do środka skoleks), cenur (larwa pęcherzykowata, liczba pączkujących skoleksów do kilkuset) lub bąblowiec = echinokok (podobny do wyżej opisanych, może tworzyć pęcherze po-tomne). Larwy ze skoleksein w jelice żywiciela ostatecznego rozwijają się w dojrzałego tasiemca (ryc. 4.9).

W rozwoju nicieni wyróżniamy jajo, cztery stadia larwalne i postać dojrzałą. Ni-cienie są najczęściej jajorodne i jaja wydalane są na zewnątrz w różnie zaawansowa-nym stopniu rozwoju (przed bruzdkowaniem – Ascaris lumbricoides, we wczesnym okresie bruzdkowania – Ancylostoma duodenale, pod koniec rozwoju zarodkowego

– Enterobius vennicularis)\ część z nich jest jajożyworodna (larwa wylęga się z otoczki jajowej wewnątrz macicy – Trichinella spiralis).

Podział systematyczny płazińców i obleńców występujących u człowieka. Phylum: Platyhelminthes Gegenbaur, 1859

Leave a Reply