Rozwój zarodkowy tasiemców

W rozwoju przywr wyróżniamy: jajo (ryc. 4.7), miracydium (larwa wolno żyjąca, ruchliwa, orzęsiona, na przednim końcu ciała wysuwalny ryjek i komórki gruczołowe wydzielające substancje proteolityczne, czynnie przenika do tkanek żywiciela pośredniego – ślimak), sporocystę (larwa workowata, dzieląca się parteno- genetycznie), redię (larwa wysmukła, z płatowatymi wyrostkami, dzieląca się parte – nogenetycznie), cerkarię (larwa aktywna, zaopatrzona w ruchliwy ogonek, sztylecik i gruczoły penetracyjne, czynnie wnika do tkanek żywiciela pośredniego – ryba, skorupiak słodkowodny, lub żywiciela ostatecznego – kręgowiec), metacerkarię (otorbiona cerkaria, pozbawiona ogonka, stadium inwazyjne) i postać dojrzałą (ryc. 4.8). Zmiana żywicieli nieodzowna do pełnego cyklu rozwojowego nosi nazwę hete- roksenii.

Rozwój zarodkowy tasiemców przebiega poza organizmem macierzystym (Cy-clophyllidea) lub w macicy (Pseudophyllidea) i prowadzi do powstania pierwszego stadium larwalnego, zwanego onkosferą (6 ruchomych haczyków, osłonka – embriofor, powstająca w wyniku rozwoju embrionalnego – Cyclophyllidea lub embriofor i skorupka jajowa -Pseudophyllidea). W zależności od środowiska, w którym następuje dalszy rozwój onkosfery, embriofor ma różną postać. W środowisku wodnym jest to nabłonek rzęskowy, zapewniający onkosferze swobodne unoszenie się w wodzie (onkosferą z nabłonkiem rzęskowym = koracydium), natomiast w środowisku

Leave a Reply