Stłuczenie klatki piersiowej

Pierwsza pomoc to zapewnienie choremu spokoju, wysokie ułożenie (pozycja siedząca), podawanie tlenu z dwutlenkiem węgla, blokujące wyłączenia nowoka- inowe, tracheostomia, leki ganglioplegiczne i zwalczanie objawów wstrząsu.

Stłuczenie klatki piersiowej (contusio thoracis) powstaje po bezpośrednich urazach klatki piersiowej z jednoczesnym złamaniem jej ściany kostnej. Jeżeli siła urazu jest bardzo duża, poza złamaniem żeber i mostka dochodzi do bezpośredniego uszkodzenia narządów wewnętrznych (serce, tętnica główna, tkanka płucna, naczynia międzyżebrowe).

Złamanie kilku żeber może pozbawić sztywności ścianę klatki piersiowej, na skutek czego wciąganie jej przy wdechu może być przyczyną oddechu opacznego (paradoksalnego). W wyniku uszkodzenia płuca może rozwinąć się odma wentylowa.

Wśród objawów klinicznych przeważa obraz wstrząsu, zaburzenia oddychania, patologiczne odmiany oddechu, objawy odmy opłucnowej i podskórnej. W przy-padkach ciężkich z ust chorego może wydobywać się pienisto-krwista wydzielina.

Postępowanie jest podobne jak w poprzednich urazach. Oddech paradoksalny po złamaniu żeber jest wskazaniem do unieruchomienia ściany klatki piersiowej za pomocą przylepca lub opaski elastycznej. Zapadanie się żeber może wymagać usztywnienia ruchomego odcinka klatki piersiowej opatrunkiem lub podwieszenia przez żebro szwem, czy spinakiem. W przypadku odmy wentylowej niezbędne jest nakłucie igłą z wentylem gumowym oraz jak najszybsze wszczęcie postępowania przeciwwstrząsowego.

Leave a Reply