Tasiemiec karłowaty

Tasiemiec karłowaty odznacza się wyjątkową dla Cestoda możliwością rozwoju monoksenicznego lub heteroksenicznego. Rozwój monokseniczny polega na wyeli-minowaniu żywiciela pośredniego przekształcenie onkosfery w następną postać lar-walną – cerkoida typu cysticerkoid odbywa się w kosmkach jelitowych żywiciela ostatecznego (zamiast w jamie ciała bezkręgowca, co charakteryzuje całą rodzinę Hymenolepididae). Uwolniona w jelicie człowieka lub gryzonia onkosferą nie prze-dostaje się przez ścianę jelita, lecz wnika tylko do wnętrza kosmka jelitowego, prze-obrażając się już po upływie 93-96 h w cysticerkoida. W czasie następnych 9- -50 h dostaje się on do światła jelita przez rozpad zarażonego kosmka.

Cysticerkoid różni się od wągra, czyli larwy typu cysticerkus, przede wszystkim tym, że skoleks nie jest wnicowany do wnętrza cysty wypełnionej płynem, lecz tylko przykurczony, jakby „przykucnięty” w cyście, która pozbawiona jest płynu. Na tylnym biegunie cysticerkoida znajduje się szeroki przydatek ogonowy cerkomeru, z bezładnie ułożonymi hakami embrionalnymi, pochodzącymi z onkosfery. Zarówno cysta otaczająca skoleks, jak i przydatek ogonowy stanowią cerkomer, który po dostaniu się do światła jelita odpada uwalniając skoleks. Skoleks przytwierdza się do błony śluzowej jelita cienkiego, a szyjka wytwarza proglotydy osiągające u myszy dojrzałość po 11-14 dniach.

Leave a Reply