USZKODZENIA OBRĘCZY BARKOWEJ I KOŃCZYNY GÓRNEJ

Obręcz barkowa składająca się z parzystych obojczyków i łopatek w przeci-wieństwie do obręczy biodrowej nie stanowi sztywnego, mocnego pierścienia, a mając w swoim składzie połączenia mięśniowe wykazuje dużą ruchomość. Toteż chociaż urazy tej okolicy są stosunkowo częste, nie pociągają one za sobą poważnych uszkodzeń ani wydatnego upośledzenia czynności kończyn górnych.

Złamanie obojczyka (fractura claviculae) należy do częstych złamań przy upadku na wyprostowaną rękę lub bark. Kość ulega przerwaniu zwykle w środkowej lub obwodowej trzeciej części trzonu. Rzadsze są złamania barkowego i mostkowego końca obojczyka. Przemieszczenie powstaje w wyniku pociągnięcia ku górze odłamu przyśrodkowego przez mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy, a odłamu obwodowego ku dołowi przez ciężar kończyny. Przemieszczenie osiowe spowodowane jest przez mięsień podobojczykowy. U dzieci w złamaniach podokostnowych może nastąpić tylko przemieszczenie kątowe.

Leave a Reply