W celu określenia właściwości biochemicznych

W celu określenia właściwości biochemicznych wyosobnionych z badanego materiału bakterii stosuje się specjalne pożywki, zawierające jakiś: substrat i wskaźnik, który wskazuje rozkład lub brak rozkładu danego- związku.

Najczęściej stosowanymi w bakteriologii wskaźnikami są: błękit bromo- tymolowy (w środowisku kwaśnym – żółty, w zasadowym – niebieski, w obojętnym – zielony), czerwień fenolowa (w środowisku kwaśnym – żółta, w zasadowym – czerwona, w obojętnym – amarantowa), czerwień obojętna (w środowisku kwaśnym – czerwona, w zasadowym – żółta,, w obojętnym – bezbarwna), czerwień metylowa (w środowisku kwaśnym — czerwona, w zasadowym – żółta), czerwień krezolowa (w środowisku kwaśnym i obojętnym – bezbarwna, w zasadowym – fioletowa), purpura bromo-krezolowa (w środowisku obojętnym – fioletowa, w kwaśnym – żółta).

Jedną z często określanych cech w różnicowaniu bakterii jest zdolność do fermentacji różnych cukrów i alkoholi. Do tego celu stosuje się pożywki płynne lub stałe zawierające odpowiedni substrat i wskaźnik. Jeśli produktem fermentacji jest kwas (mlekowy, mrówkowy), pożywka przybiera zabarwienie charakterystyczne dla danego wskaźnika, jeśli ponadto tworzy się gaz (C02, H2), wówczas zbiera się pęcherzyk tego gazu w tzw. „rurce Durhama” umieszczonej w pożywce płynnej lub następuje rozerwanie pożywki stałej.

Leave a Reply