W celu stwierdzenia chorobotwórczości

b) różnicowania pokrewnych rodzajów lub gatunków (np. Mycob. tuberculosis i Mycob. bovis L. monocytogens i E. insidiosa Streptococcus viridans i Diplococcus pneumoniae, i in.),

c) wykazania toksyczności szczepu (Coryneb. diphteriae), d) izolacji zarazków. W związku z tym zwierzęta zakaża się bądź wyhodowanym już szczepem bakteryjnym (a, b, c), bądź materiałem otrzymanym do badania (a, d). Zawiesinę lub materiał wprowadza się różną drogą w zależności od rodzaju drobnoustrojów oraz zamierzonego celu badania. Przy oznaczaniu toksyczności szczepu wstrzykuje się bakterie śródskórnie i obserwuje się zmiany miejscowe w postaci zaczerwienienia, nacieku, martwicy.

W celu stwierdzenia chorobotwórczości szczepu dla określonego gatunku zwierzęcia można wprowadzać materiał podskórnie, dootrzewno- wo, domięśniowo, dożylnie, domózgowo, dospojówkowo, w okolicę węzłów pachwinowych. Po określonym czasie obserwuje się zmiany kliniczne typowe dla danego zarazka lub zmiany we krwi obwodowej, można też wykonać próby alergiczne, świadczące o zakażeniu zwierzęcia. W przypadku śmierci zwierzęcia ocenia się zmiany anatomo- i histopatologiczne, a z krwi i narządów izoluje się wprowadzone zarazki.

Leave a Reply