W przyrodzie istnieją ogniska naturalne leptospiroz

Jeśli idzie o leptospirozy występujące w Polsce, to głównym rezerwuarem L. icterohaemorrhagiae jest szczur, L. grippotyphosa – mysz polna (Microtus arvalis), a L. sejroe – mysz domowa.

W przyrodzie istnieją ogniska naturalne leptospiroz, w których zarazki krążą wśród populacji małych ssaków. Gryzonie mogą być nosicielami leptospir, które osiedlają się w ich nerkach, przez wiele miesięcy, a nawet przez całe życie. Zakażenie gryzoni jest bezobjawowe. Po zakażeniu leptospiry krążą we krwi i znajdują się we wszystkich tkankach. Mniej więcej tydzień po zakażeniu, po wytworzeniu przeciwciał, leptospiry znikają z krwi i narządów z wyjątkiem nerek, gdzie gromadzą się w kanalikach krętych. Mocz przepłukując te kanaliki unosi ze sobą masy leptospir, które wydalane są na zewnątrz. Jeśli mocz dostanie się do wody lub wilgotnej gleby o pH bliskim obojętnemu lub słabo zasadowym, leptospiry mogą przeżywać, a nawet namnażać się w środowisku zewnętrznym.

Ważnym czynnikiem epidemiologicznym, decydującym o rozprzestrzenieniu chorób wywołanych przez leptospiry, jest gęstość populacji małych ssaków. Czynniki wpływające na wzrost populacji tych zwierząt

Leave a Reply