Wysoka prewalencja T. vaginalis

Zwalczanie. Zwalczanie utrudnia wysoka prewalencja T. vaginalis, łatwość bez-pośredniego przenoszenia się pierwotniaka z człowieka zarażonego na zdrowego, znaczna częstość zarażeń bezobjawowych, m.in. rodzinnych i środowiskowych (zakład pracy, szkoły, internaty i in.), często niewłaściwe leczenie, np. podawanie leków wyłącznie do pochwy w rzęsistkowicy wieloogniskowej. Konieczne postępowanie: badanie i leczenie (w razie wykrycia rzęsistka) partnerów seksualnych zarażonych kobiet oraz leczenie partnerek zarażonych mężczyzn (zbieżność zarażenia u nich do 100%), większa troska personelu medycznego w sanatoriach, szpitalach i przychodniach ginekologicznych, wenerologicznych i urologicznych o stan higieniczny urządzeń sanitarnych oraz odpowiednie wyjaławianie narzędzi, rękawiczek itp., aby zapobiec częstym zarażeniom pośrednim. Wykrycie u chorego inwazji rzę- sistkiem pochwowym, w badaniach poprzedzających skierowanie do sanatorium, powinno być traktowane jako przeciwwskazanie do leczenia uzdrowiskowego.

Przed przystąpieniem do leczenia niezbędne jest ustalenie, zwłaszcza u kobiet, rozległości inwazji, aby oddzielić przypadki rzęsistkowicy pochwy (inwazja jedno- ogniskowa) i rzęsistkowicy pochwy oraz szyjki macicy i układu moczowego (wielo- ogniskowa). W rzęsistkowicy pochwy bowiem leki przeciwrzęsistkowe podaje się dopochwowo, w rzęsistkowicy wieloogniskowej zaś tylko doustnie lub doustnie i dopochwowo.

Leave a Reply